मेरो प्रीय,
बिहान जब तिमी सुतेर उठ्याै, तब म तिम्रो बिस्तराकाे छेउमा नै उभिएको थिए। मलाई लग्याे कि तिमी मसँग केही कुरा गर्छौ हाेला।
तिमी हिजो या गएको हप्ताकाे कुनै कुरा या घटनाकाे निम्ति मलाई धन्यवाद भन्ने छाै। तर तिमी फटाफट चिया पिउन तैयार भएर गयाै र मेरो तर्फ त हेर्दै हेरेनाैँ।
फेरि मैले साेँचे कि नुहाएपछि मलाई याद गर्नेछौ। तर तिमी याे कुरामा भुल्याै कि आज मैले कुन कपडा लगाउने हाे ?
फेरि तिमीले काममा जान बसमा चढ्याै र त्याे खाली समयलाई मसँग कुरा गरेर बिताउनेछाै भनी मैले साेँचे, तर तिमीले केही समय पत्रिका पढ्याै र माेबाईलमा खेल्न थाल्याै। र म उभिएको उभियै भए।
म तिमीलाई बताउन चाहान्थे कि दिनकाे केही समय मसँग बिताएर त हेर, तिम्रो कामहरू अझ राम्रोसँग हुन थाल्नेछ। तर तिमीले मसँग कुरा नै गरेनौं।
एक समय यस्तो पनि समय आयाे, जब तिमी बिल्कुलै खाली थियौ, र कुर्सीमा लगभग 15 मिनेट त्यसै बसेर बितायाै। तर त्यस समय पनि तिमीलाई मेरो याद नै भएन।
दिउँसोको खाने समयमा जब तिमी यताउता हेरिरहेका थियौ, तब तिमी थाेरै त मेरो बारेमा पनि साेँच्छाै कि ? तर याे समयमा पनि भएन।
दिनमा अरू पनि समयहरू बचेको थियोे र यस समयमा हाम्रो कुराकानी अवस्य हुनेछ। तर घर पुगेपछि तिमी आफ्नाे दैनिक काममा व्यस्त भयौ। जब त्याे काम सकियाे, तब तिमिले टिभी खाेल्याै र घन्टाैँसम्म त्यसलाई हेरिरह्याै। र आधारातमा थाकेपछि तिमी आफ्नो बिस्तारामा सुति हाल्याै।
मेरो मन थियो कि तिम्रो दिनचर्याकाे भाग बनु। केही समय तिमीसँग समय बिताऊँ, तिम्रो केही सुनु र तिमीलाई केही सुनाऊँ। तिमीलाई केही मार्ग दर्शन गरू, ताकि तिमिले याे बुझ्न सक कि तिमी केको निम्ति याे संसारमा आएका थियौ ? र तिमी कुन कामहरूमा अल्झियाै ?
तर तिमीलाई समय नै मिलेन, र मैले आफ्नो मन मारेर नै बसेँ।
म तिमीलाई धेरै प्रेम गर्दछु, हरेक दिन यस कुराकाे पर्खाइमा हुन्छु कि तिमीले मलाई याद गर्नेछौं र आफ्नाे सानो-सानो खुशीकाे निम्ति मलाई धन्यवाद दिनेछौं।
तर तिमी म कहाँ तबमात्र आउँछाै, जब तिमीलाई केही कुरा चाहिन्छ। तिमी हतारमा आउछाैँ र आफ्नाे मागहरू मेरो अघि राखेर मात्रै गई हाल्छाै।
र अचम्मको कुरा याे छ कि तिमीले मेरो तर्फ हेर्दैनाैँ पनि!
ठिक छ, केही छैन, हुनसक्छ, भाेली(एकदिन) तिमीलाई मेरो याद आउनेछ, याे मेरो विश्वास छ।
म तिमीलाई धेरै प्रेम गर्दछु, किनकि मेरो अर्को नाम प्रेम नै त हाे।
तिम्रो येशू ख्रीष्ट...❤️
Sources :
Mujhse Baat Karo, Anil Kant

No comments:
Post a Comment