परमेश्वरकाे सेवक र केरा

 

 एउटा गाउँ थियो। त्यो गाउँमा एकजना किसान थियो। उसको केही बारी र केही खेतको जमीन थियो। उसले बारीमा केही फलफूलको बिरुवाहरू लगाएको थियो। उसले एक दिन केराको बिरुवा ल्यायो र बारीमा रोप्यो। त्यो केराको बिरुवा बढ्यो। त्यसले बुङ्गा फलायो। बिस्तारै बुङ्गा बढेर गयो र केराको कोसाहरू फलाउन थाल्यो। जसै बुङ्गा पलायो, तल जमीनबाट पनि अन्य केराका बिरुवाहरू उम्रन थालिसकेको थियो। केराको कोसा बढदै गयो सँगसँगै केराका बिरुवाहरू पनि बढ्दै र फैलँदै गयो। तब त्यहाँ अरु पनि थुप्रै केराको बिरुवाहरू उम्रन थाल्यो।

केराको कोसाहरू पाक्यो। किसानले केराको बोट फेदबाटै काटेर ढाल्यो। जुन बेला किसानले केराको बोट काट्यो र केराका कोसाहरू काटेर घर लग्यो, त्यस समय त्यो केराको बोटले अरु थुप्रै केराका बोटहरू तयार गरिसकेको थियो। अब त्यहाँ एउटा केराको बोट काटिएर गए तापनि त्यसको ठाउँमा त्यसले अन्य थुप्रै बोटहरू तयार गरिसकेको थियो।

हामी ख्रीष्टियन सेवक अर्थात ख्रीष्टका चेलाहरू पनि त्यो केराको बोट जस्तै हौं। हामीले पनि आफू उठाई लगिन अघि त्यो केराको बोटले जस्तै अरु थुप्रै बिरुवाहरू उत्पादन गरिसकेको हुनुपर्छ। तब हामीहरू असल चेलाको नामले चिनिन सक्छौं।

* सेवकाईकाे फल विश्वासीकाे संख्या हाेईन, तर सेवकाईकाे फल सेवकहरूकाे संख्या हाे!

Source :

पुस्तक : दर्पण छायाँ (भाग-१), प्रतिष्ठा प्रकाशन, संकलन तिमाेथी राई, प्रथम प्रकाशन - मार्च 2015, पृष्ठ नम्बर ७१